Her hikâye, “Güvendim,” diye başlar, “Tükendim,” diye biter.
n
“Sevgi” harcanır çoğu zaman ve en sonunda, “Nefret ettim!” dersin.
n
Ardından “Keşkeler” ve “Acabalar” sarar benliğini…
n
O sorular hiç bitmez; bazılarının da cevabı yoktur.
n
Eşyalar toplanır, anılar çöpe atılır.
n
Bir zamanlar ölesiye güvendiğin insana tiksinerek bakarsın.
n
Dünya başına yıkılmış, hayallerin enkaz altında kalmıştır.
n
Bildiğin tüm küfürleri sayarsın ve hayat, maskesini çıkarıp
n
tüm gerçekliğiyle seni selamlar.
n
n
İşte o zaman geriye tek cümle kalır...
n
“O değil de nasıl koydum ama seni insan yerine!”
n
n
(Tanıtım Bülteninden)
n