Kolay değildi bu kelimeleri hissetmek…İçimi kanatarak çıktı çoğu şiirim…Akmadan duygular; bir kâğıtta yan yana getirmeden kelimeleriUyku tutmadı bazı geceler…Ağlarken kalemimden döküldü gözyaşlarım,Sadece göz değil; kalemim ve hattaRuhum ağladı çoğu zaman…Düşe kalka öğrendim yalnızlığımın en iyi arkadaşım olduğunu…Bazen bir bakış, bazen tek bir kelimeniz yetti pencerelerimi kapatmaya…Kendi ışığıyla gördü ruhum dünyayı;Gerektiğinde patikalar yarattı, kendi açtı gideceği yolu…Dinler gibi yaptı ama sizi hiç dinlemedi;Başkasına sağır olacak kadar kendi çığlıkları vardı!Çok bedel ödendi bu yalnızlığa kavuşmak için…Varılacak bir noktam yok artık benim…Aslolan tek varlık;Bu “Bedelli Yalnızlık”…
(Tanıtım Bülteninden)
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz, güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.