Bu bir ergen saçmalığı değil.
Bu benim gerçeğim.
Yapayalnızım.
Üç seneden fazladır
burada,
tek başıma,
hayatta kalmaya çalışıyorum.
Battaniye kemirip osuran, kokuşmuş
bu koca rottweiler dışında
burada kimse yok.
Tam da on iki yaşından beklenecek bir kaçamaktı aslında: Maddie, iki en yakın arkadaşıyla gizli bir pijama partisi yapacaktı.
Olabilecek en yanlış günü seçtiğini bilemezdi. Uyandığında tüm kasabayı terk edilmiş bulacağını bilemezdi.
Elektrik yok, telefon yok, internet yok... kimse yok. Sadece komşunun köpeği George kalmıştı geriye.
Bir de o ürkütücü soru: N.e.l.e.r. o.l.u.y.o.r.?
Kimsesiz günler haftalara, haftalar yıllara döndükçe Maddie başının çaresine bakmayı, yiyecek bulmayı, kar suyuyla yıkanmayı, duş borusundan koltuk değneği yapmayı, hatta araba kullanmayı öğrendi; sonrasında bisiklete sadık kalmayı seçse de...
Ancak çok güçlü bir düşmanı vardı: Ezici yalnızlık… Sessizlikle konuşsa da, annesinin yıllar önce yazdığı kartpostalı cebinde taşısa da, George’a sarılsa da zihni susmuyordu:
“Bu hayalet kasabada yalnızlığa daha ne kadar dayanabileceksin Maddie?”
Büyük övgü toplayan ve pek çok ödüle aday gösterilen Yalnız, hem soluksuz bırakan bir distopya hem de duygu dolu bir büyüme hikâyesi. Megan E. Freeman’ın benzersiz anlatımıyla taçlanan büyüleyici bir roman.
(TANITIM BÜLTENİNDEN)