Politika neden hep aynı yere varır? İçerikler değişir, cepheler kayar, işleyiş ise sabit kalır. Özne, kimlik, temsil: modern politikanın üç kutsal varsayımı, aynı zamanda onun en köklü açmazı. Çetinkaya üç düşünürün teorik mirasını harmanlayarak yeni bir kavramsal zemin açar. Simondon’un ontogenezi oluşu, bireyleşme sürecini merkeze alır. Barad’ın iç-ilişkisel failli gerçekçiliği, madde ile anlamın ayrılamaz olduğunu, her kesmenin yeni bir olasılığı açığa çıkardığını gösterir. Stiegler ise dijital kapitalizmin yalnızca emeği değil, dikkat kapasitesini, zamanı ve kolektif belleği sistematik biçimde tahrip ettiğini ortaya koyar. Ontopolitika, bu üç hattı açımlar: Hangi işleyişi yeniden üretiyorsun? Kimlik siyaseti, keyfi yönetim biçimleri, gösterisel demokrasi; tamamı çökmüş bir işleyişin belirtileridir, nedenleri değil. Ontopolitika düşüncenin kendisiyle kurduğu erken uzlaşmaları engelliyor, umut vermek yerine, topolojiyi çiziyor.
(Tanıtım Bülteninden)
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz, güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.