Gözlerinin içi gülerdi hep Diler’in. Öyle güzel gülerdi ki insan baktığı zaman her şeyi unutur, o gözlerin içindeki denizde bulurdu kendini. Ne kadar sinirli olursa olsun, sakinleşiverirdi birden o esrarlı gözlere bakan. Bakar bakar da dalar giderdi bir başka dünyaya. Kendini bir kuş gibi hissederdi bakınca insan o durgun, sakin gözlere. Derdini, kederini, kızgınlığını, sinirini unuturdu. Yüreğinin ortasına bir iyilik meleği, bir demet mutluluk getirir de bırakıverirdi sanki. Öyle hissederdi insan kendini; baktıkça durulur, heyecanlanır, sonra da bütün kederlerini terk ederdi sessizce, yüreğinin içinde düğümlenip kalan. Bir de konuşunca Diler, o sevecen, cana yakın ve duru, insanı sakinleştiren yumuşak sesiyle büyüleyiverirdi karşısındakini aniden.
(Tanıtım Bülteninden)
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz, güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.