O akşam Melek geç geldi. Hastanede bir vaka uzamıştı. Eve geldiğinde yorgundu ama Alfer’i salonda tek başına otururken görünce durdu. “İyi misin?” diye sordu. Alfer başını eğdi. “İyiyim.” “Kursta nasıl gidiyor?” “Farklı.” Melek yanına oturdu. Aralarına çay sehpası değil, bir dikkat boşluğu girmişti. “Bana anlatırsan belki birlikte çözebiliriz.” “Çözülmesi gereken bir şey yok,” dedi Alfer. “Ben sadece... hâlâdevam etmek istiyorum.”
(Tanıtım Bülteninden)
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz, güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.