Hızın, gürültünün ve unutuşun
sıradanlaştığı bir çağda,
insan bazen en çok
kendini kaybeder.
Kaybolmadan, hazır bir yol tarifi
sunmuyor; durmayı, bakmayı ve
hatırlamayı öneriyor. Değerlerin nasıl
sessizce aşındığını, vicdanın gündelik
hayatta nerede inceldiğini ve “insan
kalmanın” neden her zamankinden daha zor
olduğunu sorguluyor.
Banu Tozluyurt; bireysel hafızadan toplumsal belleğe
uzanan, ince bir yolculuğu anlatıyor.
Küçük anların büyük derslerine, unutulsa da vazgeçilmez
olan değerlere ve her şeye rağmen “kaybolmamak”
ihtimaline sarılmaya davet ediyor.
Çünkü insan, bazen ancak durduğunda yolunu hatırlar.
(Tanıtım Bülteninden)